Dawno, dawno temu żyły sobie dwie małe myszki, kuzynki. Jedna mieszkała w gwarnym, ruchliwym mieście, a druga na cichej, spokojnej wsi. Pewnego dnia Mysz Miejska postanowiła odwiedzić swoją kuzynkę. Mysz Wiejska ucieszyła się ogromnie! Przyjęła ją serdecznie i podzieliła się całym jedzeniem, jakie miała: fasolą, boczkiem, serem i chlebem. Nie było to nic wystawnego, ale za to podane z serca.
Mysz Miejska skubnęła co nieco, lecz zmarszczyła nosek. „Kuzynko” — rzekła łagodnie — „jak możesz jeść tak prosto? W mieście mamy tyle pyszności! Chodź ze mną, zobaczysz, jakie cudowne bywa życie.”
Mysz Wiejska była ciekawa, więc się zgodziła. Ruszyły do wielkiego miasta, a gdy dotarły, Mysz Miejska zaprowadziła kuzynkę do wspaniałej jadalni. Na stole leżały resztki po wielkiej uczcie: galaretki, ciasta i rozmaite smakołyki. Obie myszki zaczęły wesoło podskubywać.
Nagle jednak rozległo się głośne warczenie i szczekanie. „Co to takiego?” — spytała Mysz Wiejska, a uszy aż jej zadrżały. „Ach, tylko domowe psy” — odparła Mysz Miejska. Nim się obejrzały, do pokoju wpadły dwa olbrzymie psy! Myszki pędem, ile sił w łapkach, pobiegły się schować.
Drżąc, Mysz Wiejska powiedziała: „Dziękuję ci, kuzynko, ale wolę prosty posiłek w spokoju niż wykwintne dania w strachu.” I wróciła do swojego cichego, przytulnego domku na wsi, gdzie żyła długo i szczęśliwie.
„Lepsza fasola z boczkiem w spokoju niż ciasta i piwo w strachu.”